عمر بلوط می کنی از درد ساده نیست

وقتی سکوت می کنی از درد ساده نیست

تا خود سقوط می کنی از درد ساده نیست

قربانی نگاه تو حوا و آدم اند

عمر بلوط می کنی از درد ساده نیست

هر بچه ای سکوت کند مرد می شود

وقتی سکوت چاره ی هر درد می شود

هر کس نصیب آنچه که خود کرد می شود

اسطوره های درد! بمانید در سکوت

هر بچه ای سکوت کند مرد می شود

تاگوش آسمان نرسد قیل و قال ها

سرریزمی شوددلم از حس و حال ها

دارم به اوج می رسم، انگار بال ها_

کم می خورندتکان تکان روی ابرها

باورنمی شود که "منم" در محال ها!؟

-اینجامحال نیست تو هستی خدا که هست

با آه خالصانه بیا تا کمال ها

بشکن سفال خالی هر چه  اراده را

بااشک پاک کن خودِ غرق ذغال ها...

از خواب پرکشیدم و قلبم نبود،بود؟

نه نیست؛سنگ خاره ی من در خیال ها

از آن به بعدهرچه نشستم صدا نشد

تاگوش آسمان نرسد قیل و قال ها...

مبهوت،گیج،تکانی نه حرکتی

تصویر بعدرفتنت ای خط و خال ها

این"من"بدون بودن "تو"جان رفتنی است

آغوش بازکن برسم تا جمال ها

به خداحافظی آخرمان فکرنکن

به خداحافظی آخرمان فکرنکن                             به سلامی که پر از حادثه در نیم نگاه

به دلی فکرنکن کز سر شوق از ته عشق...            همه شب مثنوی و قافیه می سوزد و آه...

به کسی فکرنکن بعد تو حل شد همه چیز                من و بیچارگی و قصه ی رسوا شدنم

همه حل شد قر و قاطی شد و انگار تو هم                  پی نبردی من و تنهایی و تنها شدنم

پی نبردی که پسربچه ی عاشق سر تو              از کَت و کول نگاه خودش افتاد و شکست

تو پی عشق و  پی حور و پری رفتی و من            نفسم رو به شمارش برود رو به نشست

تو همان خاطره ی روز سلامی که مرا                 تا خداهای همان روز سرودی،گفتی

و من ساده ی عاشق کر و کوری بودم                  نشنیدم سخن از بود و نبودی گفتی

صحبت کهنه به جایی نرسد کوتاه است               مثل اندازه ی آشفتگی موی شما

دست تقدیر،تو را فاصله ایجاد نمود                   سطر ها شعر شد از حالت ابروی  شما

وقفه ها سال به سال از پس سال از پس هم               قد کشیدند و ندیدندو نمک بخشیدند

شکر شعر شب! آهنگ شما باشد کوک                 که چشیدند و سرودند و فلک رقصیدند

شهر،پیچید : دلی در گرو دلبر رفت...                  دیشب اینجا ته این کوچه که آتش دادند...

داستان می چکد از پچ پچ و هر زمزمه ای:            «دوش وقت سحر از غصه نجاتش دادند»

همه ی دفتر خط دار قنوت آن شب ناز                  مشق چشمان تو را تا سر خط آه گرفت

راز پیدا شدنت شهره ی عالم باشد                       وقتی اخبار بگوید: «سر شب ماه گرفت»

الغرض شکوه ی درمان نشده گل داده است            گلی از جنس نبودن نشنیدن رفتن

صفحه آخر شد از این دفتر کمرنگ ترین                آه تنها تو و نقاشی آیا ماندن!

رباعی

تا پنجره وا شد غزل افتاد

تا پلک جدا شد غزل افتاد

این قصه ی روز های دل بود

"من" سر به هوا شد غزل افتاد

****    ****     ****

تنهاست دلم ساکت و تنهاست دل من

منظومه ی اشک،عین زن هاست دل من

پاپوش و دروغ و صفحه وقتی گل کرد

دیدم که صبور مثل مرداست دل من

****     ****     ****

آهای رفیق! درد سر دارد ریش

خاصیت شمشیر و سپر دارد ریش

گاهی است شرایطی که حرمت دارد

یا خاصیتی مثل تبر دارد ریش!

****     ****    ****

بی عرضه ترین نگاه تقدیر من است

انگار سیاه چاه تقدیر من است

گفتی که ندارم عرضه؟ آری شاید

بی عرضه ترینم آه تقدیر من است

****     ****    ****

من وتو کهنه دلی زخمی از نمک داریم

و آرزوی کمی دوری از کلک داریم

سکوت،واژه ی سردی پر از کنایه و حرف

و واژه واژه پر از درد مشترک داریم